Κι αν. Κι αν;

Σήμερα μιλούσα με μια γιαγιά. Της έλεγα να παλέψουμε για κυβέρνηση της αριστεράς. Μου έλεγε βασικά ότι φοβάται. “Κι αν μας πετάξουν από το ευρώ; Κι αν δεν έχουμε καθόλου συντάξεις; Κι αν, κι αν…;”

Όταν δίνεις μια μάχη, ποτέ δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Και πρέπει να κάτσουμε όλοι και να συζητήσουμε τι θέλουμε να κάνουμε. Και κυρίως οι ηγεσίες που διεκδικούν να μπουν μπροστά σε αυτή την αλλαγή έχουν υποχρέωση να το κάνουν. Αυτό είναι ένα θέμα.

Αλλά.

Όταν δίνεις μια μάχη, αυτό που ποτέ δεν ξέρεις από πριν είναι το αποτέλεσμα. Μπορείς να μετρήσεις, να υπολογίσεις, να συνεκτιμήσεις, αλλά είναι αδύνατο να προβλέψεις με ακρίβεια τα πάντα. Γιατί τα πάντα κρίνονται από το πόσοι δίνουμε αυτή τη μάχη, και με τι απόψεις και με τι ηθικό. Και αυτό κρίνεται μέχρι τελευταία στιγμή.

Κάθε φορά που κάποιος προβάλλει αυτές τις αμφιβολίες δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τι γινόταν επι γερμανικής κατοχής. Δεν φαντάζομαι ότι όλοι ήθελαν να δώσουν τη μάχη ενάντια στους Ναζί. Σίγουρα κάποιοι και τότε θα λέγανε ότι ο εχθρός είναι πολύ ισχυρός, ότι θα υπάρξουν αντίποινα, ότι δεν υπάρχουν αρκετές δυνάμεις για να νικήσουμε, κτλ.

Σίγουρα δικαιολογημένοι οι προβληματισμοί. Και όποιος δεν προβληματίζεται και πάει να δώσει μια μάχη μέσ’ την καλή χαρά κάποιο πρόβλημα έχει. Αλλά υπάρχουν στιγμές που δεν έχουμε επιλογή. Πρέπει να μπούμε στη μάχη και να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για το καλύτερο. Μπορεί να χάσουμε. Ναι. Μπορεί όμως και να νικήσουμε. Όπως νικήσαμε και τότε, στην Αντίσταση. Και διώξαμε ένα πανίσχυρο στρατό κατοχής. Άλλο που μας πρόδωσε μετά η ηγεσία του ΚΚΕ και μας πήρε τη νίκη μέσα από τα χέρια, όπως τα όπλα. Αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Αλλά παλέψαμε γαμώτο! Και χωρίς μάχη δεν υπάρχει ζωή. Αν κανένας δεν έδινε καμία μάχη, δεν θα ξέραμε ότι η γη γυρίζει, δεν θα είχαμε 8ωρο (για όσο καιρό το είχαμε τέλος πάντων), θα είχαμε ακόμα χούντα.

Άντε, πάμε αύριο ρε μικρέ λαέ να δώσουμε ένα γερό χτύπημα. Δεν θα τελειώσει εκεί η ιστορία, αλλά ίσως αρχίσει να παίρνει μια άλλη τροπή. Χωρίς χαζοχαρούμενους ενθουσιασμούς, χωρίς λευκές επιταγές, χωρίς αυταπάτες. Αλλά πάμε. Να ανοίξουμε μια ρωγμή στο μέλλον. Μας το χρωστάμε…

Advertisements

,

  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: