Σταμάτα να την εκπληρώνεις άλλο μωρέ!

Κάθεσαι και τα κοιτάς. Τα κοιτάς να σαπίζουν. Το κοτόπουλο, τις πατάτες, τα καρότα.

Το σκέφτηκες πολύ. Δεν ξέρεις να φτιάχνεις φαϊ. Δεν μπορείς να σκεφτείς τη συνταγή.

Μπορεί να φταίει το σχολείο που δεν είχε μάθημα μαγειρικής. Ή οι γονείς σου, που ποτέ δεν σου έδειξαν πως βάζεις τα υλικά μέσα στο ταψί. Μπορεί και οι φίλοι, που κανένας δεν ασχολήθηκε να σου δείξει πως να διαβάζεις τον τσελεμεντέ.

Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δεν ξέρεις να φτιάχνεις το φαϊ. Και τα υλικά σαπίζουν. Και εσένα σε κόβει η λόρδα.

Και αρχίζεις το βρισίδι. Το μαλάκα τον συγκάτοικο, γιατί δεν έφερε αυτός φαϊ να φάμε; Και η Κατερίνα, γιατί δεν έχει λεφτά να παραγγείλουμε να φάμε μαζί; Και αυτή η μάνα μου, γιατί δεν έφερε κάνα ταπεράκι να την βγάλουμε και σήμερα;

Και έτσι περνάνε οι ώρες και οι μέρες. Που και που σηκώνεσαι και περιεργάζεσαι το μπρόκολο, ή στοχάζεσαι πάνω στο μαχαίρι, μήπως και έρθει καμία επιφοίτηση. Αλλά τίποτα. Και το κοτόπουλο έχει αρχίσει και πρασινίζει κατά τόπους. Και οι πατάτες έχουν πετάξει φύτρες. Και έχεις αρχίσει να απογοητεύεσαι.

Και λύση δεν έρχεται από πουθενά αλλού. Πουθενά. Και οι επιλογές είναι συγκεκριμένες. Ή θα στρώσεις τον κώλο σου κάτω και θα αρχίσεις να μαγειρεύεις ή θα ψοφίσεις απ’ την πείνα.

Το ξέρω, δεν το ‘χεις ξανακάνει. Η πρώτη προσπάθεια μπορεί να είναι αποτυχία. Μπορεί να είναι άψητο, και να το πετάξεις. Μπορεί να βγει ανάλατο, ή λύσσα. Μπορεί να βγάλεις φλόγες απ’ τα ρουθούνια γιατί σου ξέφυγε το πιπέρι. Όπως και να ‘χει, ότι είναι να κάνεις με τα χεράκια σου θα γίνει. Οπότε ξεκίνα να πειραματίζεσαι. Γιατί το χρονόμετρο της κουζίνας δεν χαρίζει κάστανα.

Το ξέρω είναι δύσκολο. Μπορεί να φας τα μούτρα σου. Αλλά δεν είναι και δύσκολο δύσκολο. Δεν είναι και δύσκολο σαν του σπανού τα γένια. Δεν θα καταρρίψεις κανένα νόμο της φυσικής. Ίσα ίσα θα τους χρησιμοποιήσεις. Δεν θα κάνεις κανένα θαύμα, ούτε κάτι ιστορικά πρωτότυπο. Απλά πρέπει να το πάρεις απόφαση, και να ξεκινήσεις από κάπου. Και σιγά σιγά θα βρεις τον τρόπο. Θα πειραματιστείς και μπορεί να βγει και κάτι καλό. Έστω γλυκόξινο. Μόλις πάρουν τα χέρια σου μπρος θα σου έρθουν και παλιές συνταγές στο μυαλό. Μια συνταγή του Έγκελς για κοτόπουλο με κάρυ, ή οι συμβουλές του Λένιν για τη σάλτσα. Εντάξει, μην τις εφαρμόσεις κατά γράμμα, βάλε και λίγο φαντασία ανάλογα με τα υλικά που έχεις.

Το θέμα είναι να αρχίσεις από κάπου. Γιατί αλλιώς, τι κι αν το κοτόπουλο είναι βιολογικό, τι κι αν οι πατάτες είναι χωρίς μεσάζοντες, θα σαπίσουν μια χαρά. Και εντάξει αν πρόκειται να μείνεις απλά εσύ νηστικός. Εδώ όμως μιλάμε για μια ολόκληρη κοινωνία. Θα την αφήσουμε να σαπίζει;

Το να βρίζεις όλη μέρα τους άλλους, εγγυημένα δεν βγάζει πουθενά. Εντάξει, πολλοί δεν έμαθαν να σκέφτονται. Και πολλοί είναι αδιάφοροι. Και κάποιοι έχουν συμφέροντα. Και κάποιοι είναι ζώα. ΟΚ. Και τι να κάνουμε; Έτσι είναι τα πράγματα. Το θέλουμε ή όχι, αυτή είναι η πραγματικότητα. Το θέμα είναι: Θα κάνουμε κάτι;

Η γκρίνια έχει κάτι το γλυκό. Ρίχνει το φταίξιμο στους άλλους, και βγαίνεις λάδι εσύ. Αλλά αργά ή γρήγορα, θα τη βαρεθείς. Γιατί όσο γλυκιά κι αν είναι η γκρίνια, δεν γεμίζει το στομάχι, και τώρα που το λέω, κοντεύει να σου φτάσει στην πλάτη.

Και το θέμα δεν είναι να “κάνουν κάτι” όλοι, και όταν λέω όλοι, εννοώ ΟΛΟΙ. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν αυτοί που για τον Χ ή Ψ λόγο είναι εκτός πραγματικότητας. Πάντα θα υπάρχει αυτός που θα του μιλάς για την “αδικία” και θα νομίζει ότι είναι το καινούριο σουξέ του Παντελίδη. Θα υπάρχει αυτή που την ώρα που ανατρέπεται μια κυβέρνηση θα βάβει τα νύχια της. Θα υπάρχουν αυτοί που την ώρα που κοιμάται κόσμος στις στάσεις των λεωφορείων, αυτούς τους ενδιαφέρει να τις βάψουν μωβ για να μην χαλάει η αισθητική τους. Και αυτός που θα του πεις “νικήσαμε”, και θα σε ρωτήσει πόσο ήταν στο ημίχρονο, και αν ήταν προβλέψιμη η ανατροπή.

Εντάξει, αυτοί πάντα θα υπάρχουν. Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί. Το πρόβλημα είναι όλοι αυτοί που σκέφτονται, αγανακτούν, οργίζονται, καταλαβαίνουν, προβληματίζονται, αλλά δεν ξέρουν τι να κάνουν. Και βασικά βρίζουν. Και πάει όλη αυτή η ενέργεια χαμένη. Την βρίσαμε την αριστερά για την ανεπάρκεια της. Τα βρίσαμε τα συνδικάτα για τα ξεπουλήματα τους. Τα χώσαμε στους αγανακτισμένους γιατί ήταν “λίγοι”. Χαλαστήκαμε με το Δεν Πληρώνω γιατί κάνανε πίσω. Μουντζώσαμε τους φοιτητές γιατί τι σκατά κάνουν; Χρήσιμα και σωστά όλα αυτά, για να βγάλουμε συμπεράσματα για τις συνταγές που χρειαζόμαστε.

Αλλά το κρίσιμο είναι: θα κάνουμε κάτι τώρα; Και τι να κάνουμε θα μου πεις. Ε, αν έχεις όρεξη, να σου δώσω μερικές ιδέες:

Σε προβληματίζει η άνοδος του φασισμού; Έχουν φτιαχτεί σε πολλές γειτονιές αντιφασιστικές επιτροπές (δες εδώ)

Θέλεις να ασχοληθείς με τα προβλήματα της γειτονιάς σου; Υπάρχουν πολλές λαϊκές συνελεύσεις/ επιτροπές κατοίκων (δες εδώ και εδώ)

Στον εργασιακό σου χώρο δεν μπορείς να αναπνεύσεις; Γράψου σε ένα σωματείο, ή προσπάθησε να δημιουργήσεις ένα, ή μπες σε ένα και φέρε και τους συναδέλφους σου και δώσ’ του άλλη κατεύθυνση αν είναι πουλημένη ή ανενεργό

Θες να ασχοληθείς με δράσεις αλληλεγγύης και το κίνημα χωρίς μεσάζοντες; Υπάρχουν αντίστοιχες κινήσεις εδώ

Σε απασχολεί η καταστροφή του περιβάλλοντος; Να μερικά κινήματα που μπορείς να ασχοληθείς (εδώ και εδώ)

Καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα είναι γενικότερο και χρειάζονται πολιτικές λύσεις; Συμφωνώ απολύτως! Μπες σε μια πολιτική οργάνωση (εγώ είμαι εδω)

Δε θες να βλέπεις κόσμο να πεθαίνει στο δρόμο; Μπορείς να βοηθήσεις στα κοινωνικά ιατρεία που έχουν δημιουργηθεί (εδώ)

Θες να κάνεις κάτι καινούριο, που δεν υπάρχει; Φτιάξε μια σελίδα στο ίντερνετ, βγάλε 100 αφισάκια, μίλα σε 5 φίλους και προχώρα!

Καλά, θα μου πεις, υπάρχουν προβλήματα, αυτός είναι περίεργος, ο άλλος είναι κολλημένος, ο τρίτος δεν βάζει αποσμητικό και ο τέταρτος μιλάει γρήγορα. Ε, και τι να κάνουμε, αυτοί είμαστε. Και εγώ, και εσύ, και ο γείτονας, κάτι στραβό κουβαλάμε. Και δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια δεν μάθαμε να το αντιμετωπίζουμε μαζί. Ε, αν έχουμε όρεξη θα μάθουμε τώρα. Αλλά θέλει αποφασιστικότητα και υπομονή. Μην πας μια φορά, ξυνίσεις τα μούτρα σου και φύγεις. Πάλεψε το. Δεν θα έχουμε πολλές φορές τη δυνατότητα να αλλάξουμε τον κόσμο. Το θες ή όχι, η ώρα είναι τώρα. Ή θα δοκιμάσουμε να μαγειρέψουμε και μπορεί να φάμε και κάτι καλό στο τέλος, ή θα μείνουμε νηστικοί, σε μια καταθλιπτική κουζίνα.

Σόρρυ που στο λέω δηλαδή, αλλά πρέπει να πάρεις μια απόφαση σύντομα.

Για μια φορά, ας μην εκληρώσουμε την αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Ας σπάσουμε τον κύκλο, ξεκινώντας από… τώρα

Advertisements

, ,

  1. Σχολιάστε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: